Dejan Mijač

Diplomirao režiju 1957. godine na Pozorišnoj akademiji u Beogradu u klasi profesora Vjekoslava Afrića.
Od 1957. do 1961. angažovan kao reditelj u Narodnom pozorištu u Tuzli, a od 1962. do 1974. u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu. Pokondirena tikva Jovana St. Popovića (SNP, 1973) u njegovoj režiji postaje jedan od kamena-međaša savremenog jugoslovenskog pozorišta. Predavao glumu u Dramskom studiju SNP-a (1964–1972) i vodio klasu glume na Akademiji umetnosti u Novom Sadu (1978–1980).
Od 1974. godine predaje režiju na Fakultetu dramskih umetnosti, gde ostaje sve do odlaska u penziju.
U Beogradu najveći broj i najznačajnije predstave režira u Jugoslovenskom dramskom pozorištu: Vasa Železnova (1976), Pučina (1977), Limunacija (1979), Nahod Simeon (1981), Putujuće pozorište Šopalović (1985), Rodoljupci (1986. i 2003.), Revizor (1987), Oluja (1987), Ruženje naroda u dva dela (1987), Valjevska bolnica (1989), U potrazi za Marselom Prustom (1990), Narodni poslanik (1991), Garderober (1994), Gospođa ministarka (1996), Mizantrop (1997), Mrtve duše (1998), Pseći valcer (2004), Skakavci (2005), Banat (2007), Barbelo, o psima i deci (2007), Prevođenje (2009) i Višnjik (2011). U saradnji JDP-a i Festivala Grad teatar Budva režirao je predstave Lažni car Šćepan Mali Petra Petrovića Njegoša (1993), Leons i Lena Georga Bihnera (1998) i Troil i Kresida Vilijama Šekspira (1994). U saradnji Grad teatra Budva i Teatra Kult režirao je Radovana III Dušana Kovačevića (1996).
Dela klasika i savremenika režira na svim važnijim scenama nekadašnje Jugoslavije.
Dobitnik je svih značajnih nagrada u Srbiji i bivšoj Jugoslaviji. Nagrađivan više puta Godišnjom nagradom JDP.